มันมีอยู่บ่อยๆ ที่ว่า เดี๋ยวจะทำไอนั่น เดี๋ยวจะทำไอ้นี่
เดี๋ยวจะเปลี่ยนงาน เดี๋ยวจะทำพอร์ต

เดี๋ยวจะเขียนบล็อกดีๆ บ่อยๆ กับเค้า

แล้วก็บ่อยกว่า ที่อีก 11 วินาทีต่อมา ก็คิดว่า อีก 3 นาที, พรุ่งนี้, รึเสาร์หน้า ฤกษ์มันคงจะดีกว่า ฟ้าคงจะใสกว่า หรือค่าโทรศัพท์จะถูกลงนาทีละ 50 สตางค์

…

การเริ่มอะไรง่ายๆ บางทีมันก็ยากเหลือเชื่อ
เหมือนรถที่จอดอยู่นิ่งๆ นี่มันหนักเหลือเกิน

…

ตั้งแต่บ่ายโมง ผมคิดวนไปวนมา ว่าจะออกไปวันนี้ดีมั๊ย
อาทิตย์หน้ามันก็มีวันหยุดเหมือนกัน
อาทิตย์หน้า ที่นั่น รึคนนั้น ก็คงไม่หายไปไหน

ผมออกจากบ้านตอนทุ่มครึ่ง
ใช้เวลาจัดกระเป๋า 21 นาที กับอีก 17 นาที สำหรับนั่งแท๊กซี่คันที่ไม่เคยนั่ง ไปถึงสายใต้อันใหม่สุดๆ ที่ไม่เคยไปมาก่อน
…ผมจ่ายค่าแท็กซี่ด้วยแบงค์ร้อยใบที่ผมไม่เคยใช้

รถเสริมลงหาดใหญ่ยังมีอยู่

เจ้าบ้านคงไม่แน่ใจ ว่าจะมีใครไปหา
ก็ผมเองล่ะ เพิ่งจะแน่ใจ ว่ากำลังไป…

20090501